مایه افتخار

وصفش سخته،خیلی شنیده بودم که کسی بگه به بچه ام افتخار میکنم،شاید خودمم زیاد به آیسان گفته باشم بعد از رفتار مطلاوبش و شبها قبل خواب،اما یه روزها و یه اتفاقاتی هست که وجود آدم رو شیرین میکنه،اولین بار این حس بعد از اعلام جنسیت دخترکم بود که حس کردم طعم دهانم شیرین شده! ... و این بار خودش یک فعالیت رو چنان موفقیت آمیز انجام داده بود که تمام سلول های بدنم پر از غرور و شادی بود ...

وقتی در کلیسا،با آن موهای فر زیبا و لباس عروس، قدمهای موقر بر میداشت و حلقه ها به دست به سمت عروس و داماد می رفت،فلش دوربین ها و نگاه دنبال کننده مردم و لبخندهای شادشون بدرقه اش میکرد،عروس چنان به وجد آمده بود که خندش محو نمی شد ... و آیسان بدون کوچکترین توجهی به اطراف در نقش فرو رفته بود ... به آرامی حلقه ها رو به داماد داد،مکث کرد و با همان وقار به سمت من آمد ... من با تمام وجودم می بالیدم و در آغوشش فشردم و بارها تشکر کردم ...

من فکر می کردم من مادرانه ام بوجدم آورده ولی وقتی غریبه ها هم آمدن و از رفتارش تجلیل کردن،فهمیدم دخترک از نرم جامعه آنها فراتر رفتار کرده ...

شادم ... شاد از داشتن دختری به نام آیسان گلی

من، پژمان و آیسان...